Σάββατο 21 – Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026
Σπόλντγουικ, Κέιμπριτζσαϊρ 🏴
Από τα σχολικά μου χρόνια, από τις τάξεις 7, 8 και 9 Jenner, μέχρι την εκδρομή στη Γερμανία το 2006 και τα μαθήματα Γερμανικών στο GCSE και στο A Level, δεν είχα ποτέ έναν μεγάλο κύκλο φίλων. Με τους περισσότερους ανθρώπους εκείνης της περιόδου χαθήκαμε με τον καιρό. Η Άννα όμως έμεινε. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια στάθηκε δίπλα μου με ουσιαστικό τρόπο.
Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που είχαμε συναντηθεί από κοντά. Έτσι, αυτό το Σαββατοκύριακο ταξίδεψα μέχρι το σπίτι της, στην ύπαιθρο του Κέιμπριτζσαϊρ (Cambridgeshire), για μια σύντομη διαμονή.
Την τελευταία φορά που είχαμε βρεθεί ζούσε ακόμη στο Λονδίνο. Το Κέιμπριτζσαϊρ ήταν για μένα μια άγνωστη περιοχή. Από το Γκλόστερσαϊρ (Gloucestershire), η Ανατολική Αγγλία μοιάζει λίγο πιο μακριά από όσο φαίνεται στον χάρτη.
Μετά τη ραδιοφωνική μου εκπομπή το πρωί του Σαββάτου, ξεκίνησα για το σπίτι της Άννας και της Κέιρεν (Keiren), κοντά στην ιστορική κωμόπολη Χάντινγκντον (Huntingdon).
Η διαδρομή ήταν ήρεμη, με λίγη κίνηση. Πέρασα από την A40 προς την Οξφόρδη, συνέχισα στην A34 μέχρι το Μπίστερ (Bicester) και έπειτα στην M40. Από εκεί, μέσω της A43 προς το Νορθάμπτον (Northampton), για λίγο στην M1, στη συνέχεια στην A45 μέχρι το Θράπστον (Thrapston) και τέλος στην A14, όπου μπήκα στο Κέιμπριτζσαϊρ.
Το πρώτο πράγμα που παρατήρησα ήταν το τοπίο. Απόλυτα επίπεδο. Για κάποιον που ζει στους Κότσγουολντς (Cotswolds), αυτό γίνεται αμέσως αισθητό. Απέραντα χωράφια, ανοιχτοί ορίζοντες και πολύς ουρανός. Σε κάποια σημεία δεν υπάρχουν καν φράχτες ανάμεσα στον δρόμο και στα χωράφια, μόνο ένα χαντάκι. Μου θύμισε λίγο την περιοχή Ζερ (Gers) στη νότια Γαλλία 🇫🇷, με την ίδια αγροτική απλότητα και ηρεμία.
Όταν έφτασα, όλα έμοιαζαν φυσικά. Σαν να μην είχε περάσει χρόνος. Η συζήτηση κύλησε αβίαστα και ένιωσα ότι η κοινωνική μου ενέργεια ήταν σταθερή.
Το σπίτι της Άννας και της Κέιρεν είναι ζεστό και φιλόξενο. Ένα πραγματικό σπίτι. Παράλληλα, δεν μπορώ να μην σκεφτώ πόσο διαφορετικά εξελίσσονται οι ζωές μας. Ενώ εκείνες έχουν δημιουργήσει τη δική τους βάση, εγώ συχνά βρίσκω τις πρακτικές πλευρές της ενήλικης ζωής, τα οικονομικά και την οργάνωση, αρκετά απαιτητικές. Ο αυτισμός υψηλής λειτουργικότητας (High Functioning Autism) δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται υποστήριξη.
Το απόγευμα το περάσαμε χαλαρά στο σαλόνι με τσάι και YouTube. Αργότερα βγάλαμε επιτραπέζια παιχνίδια που δεν είχα ξαναπαίξει, αλλά αποδείχθηκαν πολύ ευχάριστα. Ένα από τα παιχνίδια είχε θέμα τα Εθνικά Πάρκα των ΗΠΑ. Δεν έχω ταξιδέψει ποτέ στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά κατάφερα να αγοράσω ένα ή δύο εθνικά πάρκα μέσα από το παιχνίδι.
Το βράδυ πήγαμε στο Χάντινγκντον για φαγητό στο Pizza Express. Ξεκινήσαμε με μπαλάκια ζύμης με σκόρδο και στη συνέχεια ο καθένας πήρε τη δική του πίτσα. Επέλεξα μια κλασική μαργαρίτα. Μερικές φορές η απλότητα είναι η καλύτερη επιλογή.
Το πρωινό της Κυριακής ήταν ήρεμο και χαλαρό. Στη συνέχεια περάσαμε τα σύνορα προς το Μπέντφορντσαϊρ (Bedfordshire) για να επισκεφθούμε το Keysoe International, ένα ιππικό κέντρο με πρόγραμμα θεραπευτικής ιππασίας.
Γνωρίσαμε την Μπελ (Belle), ένα πόνι της φυλής Σέτλαντ, που ενδιαφερόταν περισσότερο για το φαγητό της παρά για τους επισκέπτες. Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στα πόνι Σέτλαντ. Κατά τη διάρκεια της θεραπείας μου στο Red Horse Foundation ανέπτυξα έναν βαθύ δεσμό με ένα 24χρονο πόνι Σέτλαντ με το όνομα Τσίπι (Chippy). Ήταν πραγματικά ξεχωριστός χαρακτήρας.
Το μεσημεριανό φαγητό ήταν στο The George, την παραδοσιακή παμπ του Σπόλντγουικ. Από έξω το κτίριο είναι πραγματικά εντυπωσιακό, με εκείνη τη χαρακτηριστική αγγλική γοητεία που σε κάνει να θέλεις να μπεις μέσα πριν καν δεις το μενού.
Καθώς ήταν Κυριακή, η επιλογή ήταν σχεδόν αυτονόητη. Παρήγγειλα το παραδοσιακό κυριακάτικο ψητό με μοσχάρι. Η μερίδα που έφτασε στο τραπέζι ήταν ιδιαίτερα γενναιόδωρη. Πολύ μοσχάρι, μια εντυπωσιακή Yorkshire pudding και άφθονες πατάτες.
Η γεύση ήταν εξαιρετική. Το κρέας τρυφερό και γεμάτο γεύση, ενώ η Yorkshire pudding ήταν από τις καλύτερες που έχω δοκιμάσει. Παρ’ όλα αυτά, δεν κατάφερα να τελειώσω όλο το πιάτο μου. Ένιωσα για λίγο μια μικρή ενοχή. Το φαγητό εκτός σπιτιού μπορεί μερικές φορές να είναι πιο περίπλοκο για μένα απ’ όσο φαίνεται. Όμως στο τραπέζι δεν υπήρχε κριτική, μόνο κατανόηση. Και φυσικά, λίγη βοήθεια για να μη μείνει τίποτα χαμένο. Αυτό είναι το όμορφο στις παλιές φιλίες. Υπάρχει άνεση.
Το απόγευμα βρεθήκαμε μπροστά σε ένα δίλημμα. Ζωολογικός κήπος ή National Trust; Η προτίμησή μου ήταν ξεκάθαρη, οπότε κατευθυνθήκαμε προς το Wimpole Estate.
Το κτήμα είναι το μοναδικό του National Trust που διαθέτει ενεργό αγρόκτημα και ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα για σπάνιες φυλές ζώων στο Ηνωμένο Βασίλειο. Λόγω χρόνου δεν προλάβαμε να επισκεφθούμε το αγρόκτημα, κάτι που αφήνει ανοιχτή την πόρτα για μια μελλοντική επιστροφή.
Το Wimpole Hall χρονολογείται από τα μέσα του 17ου αιώνα και εντυπωσιάζει τόσο σε μέγεθος όσο και σε ιστορία. Μεταξύ των μεταγενέστερων ιδιοκτητών του ήταν η κόρη του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, μαζί με τον σύζυγό της, Captain Bambridge, οι οποίοι αγόρασαν το κτήμα το 1942. Η σύνδεση αυτή μου φάνηκε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, καθώς είχα επισκεφθεί το Bateman’s στο Ανατολικό Σάσεξ (East Sussex) τον περασμένο Σεπτέμβριο.
Παρόλο που το κτήριο είναι μεγάλο και επιβλητικό, στο εσωτερικό του υπάρχουν και πιο ζεστοί χώροι. Η βιβλιοθήκη με εντυπωσίασε ιδιαίτερα. Τα ράφια ήταν γεμάτα και δεν μπορούσα να μην αναρωτηθώ ποιο να ήταν το παλαιότερο βιβλίο εκεί μέσα. Θα μπορούσα εύκολα να καθίσω για ώρες σε εκείνο το δωμάτιο διαβάζοντας. Σκέφτηκα μάλιστα ότι σχεδόν κάθε χώρος θα μπορούσε να μετατραπεί σε αναγνωστήριο, ενώ ένας άλλος θα ταίριαζε ιδανικά ως ραδιοφωνικό στούντιο.
Οι κήποι προσφέρονταν για μια ήρεμη βόλτα και λίγο καθαρό αέρα. Την άνοιξη ή το καλοκαίρι το τοπίο θα είναι σίγουρα πιο ζωντανό. Τον Φεβρουάριο η φύση είναι πιο συγκρατημένη, αλλά αυτό έχει τη δική του ηρεμία.
Η πλοήγηση με ενημέρωσε για μια οδική παράκαμψη στη διαδρομή της προηγούμενης ημέρας. Η εναλλακτική πρόταση με οδηγούσε προς το Κόβεντρι (Coventry) μέσω της A14 και της M6 και στη συνέχεια από έναν πιο επαρχιακό δρόμο. Για νυχτερινή οδήγηση δεν μου φάνηκε ιδανικό.
Επέλεξα λοιπόν την M11 προς τα νότια και στη συνέχεια την M25. Καθώς περνούσα από το Κέιμπριτζ (Cambridge), έκανα μια σύντομη στάση. Εκ των υστέρων θα μπορούσα ίσως να είχα επιλέξει τη διαδρομή μέσω της A1 και της A1(M) και να αποφύγω ένα τμήμα του αυτοκινητόδρομου, όμως η διαδρομή που ακολούθησα ήταν απλή και ο χρόνος δεν διαφοροποιήθηκε ιδιαίτερα.
Έτσι ολοκληρώθηκε η πρώτη μου μικρή εξερεύνηση στην Ανατολική Αγγλία. Το Σάφολκ (Suffolk), το Νόρφολκ (Norfolk) και το Λίνκολνσαϊρ (Lincolnshire) παραμένουν περιοχές που θα ήθελα κάποια στιγμή να γνωρίσω καλύτερα.
Ευχαριστώ θερμά την Άννα και την Κέιρεν για τη φιλοξενία τους.
Αυτή η ανάρτηση είναι διαθέσιμη στα: 🏴 English · 🇩🇪 Deutsch · 🇳🇱 Nederlands
