Πριν από μερικές εβδομάδες έκανα μια ημερήσια εκδρομή στο Packwood House – ένα ακίνητο του National Trust που βρίσκεται κοντά στο χωριό Λάπγουορθ στο Γουόρικσιρ.
Το Packwood House είναι ένα όμορφα ανακαινισμένο σπίτι Tudor με την κατάλληλη γοητεία παραμυθιού… καθώς και πάρκο και κήπους, που είμαι σίγουρος ότι είναι υπέροχοι στον ήλιο. Αυτή τη συγκεκριμένη ημέρα, όμως, ο καιρός έδινε την καλύτερη εντύπωση “βιβλικού κατακλυσμού”. Ιδανικός για πάπιες, λιγότερο καλός για μένα που προσπαθώ να θαυμάσω τους φράχτες.
Η διαδρομή από το Cirencester διήρκεσε λίγο περισσότερο από μία ώρα, ακόμη και με την M5 να υποδύεται ένα ποτάμι. Ειλικρινά, κάθε φορά που βρέχει, ο πληθυσμός του αυτοκινητόδρομου φαίνεται προσωπικά προσβεβλημένος από την έννοια του νερού.
Μόλις στέγνωσα λίγο, έκανα μια πολύ ωραία βόλτα στο σπίτι. Έχει αυτή τη ζεστή, ζωντανή αίσθηση που δεν έχεις πάντα σε αυτά τα μεγάλα ιστορικά μέρη – σαν κάποιος να βγήκε μόλις από ένα δωμάτιο για να φέρει ένα φλιτζάνι τσάι. Η κύρια αίθουσα ήταν ιδιαίτερα πανέμορφη, με το τζάκι αναμμένο και αυτή τη ζεστή, ξυλώδη μυρωδιά που σε κάνει να σκέφτεσαι, “Ναι… σίγουρα θα μπορούσα να ζήσω εδώ”.
Μιλώντας για τη ζωή εδώ: τα σαλόνια έγιναν τα αγαπημένα μου αρκετά γρήγορα. Είναι το είδος των δωματίων όπου, αν είχα πραγματικά το Packwood (σε κάποιο απίθανο παράλληλο σύμπαν όπου κερδίζω το λαχείο), σίγουρα θα με έβρισκες κουλουριασμένο σε μια καρέκλα με ένα καλό βιβλίο, να χάνω την αίσθηση του χρόνου και να προσποιούμαι ότι τα email δεν υπάρχουν.
Αφού τολμούσα να περιηγηθώ στους κήπους – ή μάλλον, αφού χάιδεψα γύρω τους σαν ενθουσιώδης αλλά ελαφρώς υγρός τουρίστας – κατευθύνθηκα κατευθείαν προς το καφέ. Και ναι, κέρασα τον εαυτό μου μια ζεστή σοκολάτα. Πολύ απαραίτητη. Πολύ ζεστή. Πολύ «Το αξίζω αυτό που επιβίωσα από την πλάγια βροχή».
Φ.Χ.
