Παρασκευή, 28. Αυγούστου 2026
Σταυρός, Θεσσαλονίκης 🇬🇷
Οι ετήσιες οικογενειακές μας διακοπές στην Ελλάδα ξεκίνησαν επιτέλους: Μία εβδομάδα στον Σταυρό Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια μία δεύτερη εβδομάδα στη Θάσο. Πριν από όλα αυτά, όμως: Ένα ολονύκτιο ταξίδι μέχρι το Λονδίνο Γκάτγουικ, μια καθυστερημένη πτήση και η (μάλλον ενθουσιώδης) επαναγνωριμία μου με τον ελληνικό τρόπο οδήγησης.
Οι διακοπές ξεκίνησαν τα μεσάνυχτα, με τον μπαμπά να μας πηγαίνει στο αεροδρόμιο του Γκάτγουικ για την πτήση των 05:45 προς τη Θεσσαλονίκη. Φτάσαμε περίπου μία ώρα νωρίτερα απ’ όσο περιμέναμε, οπότε είχαμε λίγο χρόνο να περάσουμε. Καθίσαμε στα Starbucks μέχρι να μπορέσουμε να κάνουμε check in.
Στις τρεις τα ξημερώματα εμφανίστηκε στον πίνακα αναχωρήσεων η λέξη που φοβάται κάθε ταξιδιώτης: Καθυστέρηση. Η νέα ώρα αναχώρησης ήταν 07:00. Τέσσερις ώρες αναμονής.
Στις 05:55 εμφανίστηκε επιτέλους η πληροφορία για την πύλη και ανακουφιστήκαμε που μπορούσαμε και πάλι να κινηθούμε. Μόλις επιβιβαστήκαμε όλοι, όμως, μας είπαν ότι η αναχώρηση θα γινόταν τελικά στις 07:40. Αυτό σήμαινε άλλο ένα μισάωρο καθισμένοι μέσα στο αεροπλάνο, με το Γκάτγουικ να παραμένει (εκνευριστικά) ορατό από τα παράθυρα.
Όταν τελικά φύγαμε, η πτήση ήταν αρκετά ευχάριστη, αν και είχε πολλές αναταράξεις και ήταν άβολη μέχρι να φτάσουμε περίπου στο ύψος του Μονάχου. Τελικά, στις 12:36 ώρα Ελλάδας (10:36 ώρα Βρετανίας), προσγειωθήκαμε με ασφάλεια στη Θεσσαλονίκη. Η αναμονή είχε τελειώσει: Οι πρώτες οικογενειακές μας διακοπές στην Ελλάδα μετά από περίπου τρία ή τέσσερα χρόνια είχαν αρχίσει.
Και τότε μου έδωσαν τα κλειδιά του αυτοκινήτου…
Οδήγησα ανατολικά από τη Θεσσαλονίκη προς τον Σταυρό και έκανα αυτό που, με αρκετή επιείκεια, θα περιέγραφα ως μια «γρήγορη προσαρμογή» από τον βρετανικό τρόπο οδήγησης στο πιο επιθετικό και γρήγορο στιλ των ντόπιων οδηγών. Τα σχόλια της μαμάς άρχισαν σχεδόν αμέσως.
«Θεέ μου, προσπερνάει.» (Ε, και σε τι άλλο χρησιμεύει η λωρίδα προσπέρασης;)
Ομολογουμένως, οι προσπεράσεις δεν σταμάτησαν όταν ο δρόμος στένεψε σε μία λωρίδα ανά κατεύθυνση. Αν κάποιος επιμένει να οδηγεί αργά σε έναν τέτοιο δρόμο… υπάρχουν επιλογές. Σε μία από αυτές τις προσπεράσεις, το κοντέρ έφτασε σχεδόν στα 140 χλμ./ώρα, σε δρόμο με όριο τα 90. Τώρα που το γράφω, βέabatα, τα 140 χλμ./ώρα είναι πολύ πιο δύσκολο να δικαιολογηθούν. Απλώς ακολουθούσα τον ρυθμό των ντόπιων οδηγών. Αυτό ήταν όλο!
Μέχρι να φτάσουμε στον Σταυρό, είχα επίσης οδηγήσει ανάποδα σε έναν μονόδρομο. Και όσο για την προτεραιότητα σε μερικές από εκείνες τις διασταυρώσεις: Ποιος έχει προτεραιότητα; Εγώ, φυσικά!
Δεν είχα περάσει ούτε μία ώρα στη χώρα και ήδη έλεγα στον εαυτό μου ότι οδηγούσα σαν Έλληνας.
Αφού βρήκαμε το διαμέρισμά μας και τακτοποιηθήκαμε, η ημέρα άρχισε επιτέλους να κυλά πιο ήρεμα. Καταφέραμε να πάμε στην παραλία, φάγαμε μεσημεριανό στην απολύτως μεσογειακή ώρα των πέντε το απόγευμα και δροσιστήκαμε με μια βουτιά στην πισίνα.
Αργότερα, η μαμά κι εγώ κάναμε μια βόλτα στην πόλη για να βρούμε το σούπερ μάρκετ και να εξετάσουμε τις επιλογές για το βραδινό μας. Πίσω στο διαμέρισμα, είχαμε χρόνο για άλλο ένα μπάνιο στην πισίνα και ένα ποτό στο μπαλκόνι πριν βγούμε για φαγητό.
Δεν χρειάστηκε να πάμε μακριά. Το εστιατόριο Στράτης βρίσκεται στο τέλος του δρόμου μας, δίπλα στον κεντρικό κυκλικό κόμβο του Σταυρού, και εκεί φάγαμε το πρώτο βραδινό των διακοπών μας. Εγώ διάλεξα κεφτεδάκια με σάλτσα ντομάτας και τηγανητές πατάτες. Ένα απλό και χορταστικό γεύμα, ακριβώς ό,τι χρειαζόμουν μετά από ένα ταξίδι που είχε αρχίσει το προηγούμενο βράδυ.
Και κάπως έτσι τελείωσε η πρώτη μας ημέρα στην Ελλάδα: Καθυστερήσεις στο Γκάτγουικ, μια πτήση με αναταράξεις, μερικές αμφίβολες οδηγικές επιλογές, η παραλία, η πισίνα, ένα ποτό στο μπαλκόνι και, τέλος, ένα κανονικό γεύμα.
Ήταν μια πολύ μεγάλη μέρα.
Θα κοιμόμουν καλά.
Καληνύχτα,
Φ.Χ.
Αυτή η ανάρτηση είναι διαθέσιμη στα:
🏴 English · 🇩🇪 Deutsch · 🇳🇱 Nederlands · 🇬🇷 Ελληνικά
