Τετάρτη, 13 Μαΐου 2026
Στέρλινγκ και Εδιμβούργο 🏴
Σήμερα ήταν ο βασικός λόγος που ήρθα στη Σκωτία αυτή την εβδομάδα συγκεκριμένα: η Ημέρα Ενημέρωσης για τον Ιδιοπαθή Τρόμο στο Πανεπιστήμιο του Στέρλινγκ, στο Stirling Court Hotel.
Ξύπνησα νωρίς, έχοντας κοιμηθεί πολύ καλά στη σουίτα μου. Ο ήλιος έλαμπε και είχα φανταστική θέα από το δωμάτιο του ξενοδοχείου.
Το πρωινό ήταν κλεισμένο για τις 8. Έφαγα ψωμί με μαρμελάδα και ήπια χυμό μήλου. Μετά πήρα ένα πλήρες σκωτσέζικο πρωινό. Ήταν πολύ νόστιμο και με κράτησε χορτάτο για όλη την ημέρα.
Η διαδρομή από εκεί μέχρι τον χώρο του συνεδρίου ήταν μόλις 10 λεπτά – ωραία και εύκολη. Η ίδια η ημέρα ήταν πολύ ενημερωτική, με πολλούς ενδιαφέροντες ομιλητές. Καθίσαμε σε τραπέζια έως περίπου 8 ατόμων – 7 τραπέζια συνολικά. Ήταν μια καλή ευκαιρία να μιλήσουμε με άλλους ανθρώπους για τις δικές τους εμπειρίες με τον Ιδιοπαθή Τρόμο.
Όπως κι εγώ, κάποιοι τον έχουν από την παιδική ηλικία. Άλλοι τον εμφάνισαν αργότερα στη ζωή τους. Όλοι συμφωνήσαμε ότι υπάρχει ένα είδος στίγματος γύρω από αυτό, και συχνά οι άνθρωποι δεν το έχουν καν ακούσει, παρόλο που είναι πιο συχνό από τη νόσο του Πάρκινσον.
Μου άρεσε επίσης που, στο τέλος της ημέρας, έκαναν μια «κυκλική συζήτηση». Όλοι οι ομιλητές που είχαν μιλήσει κατά τη διάρκεια της ημέρας πέρασαν 10 λεπτά σε κάθε τραπέζι, ώστε να μπορούμε όλοι να κουβεντιάσουμε μαζί τους. Μετά από 10 λεπτά χτυπούσε ένα κουδούνι για να δώσει σήμα στους ομιλητές να μετακινηθούν στο επόμενο τραπέζι. Αυτό μου άρεσε. Δεν αρέσει σε όλους να κάνουν ερωτήσεις μπροστά σε ολόκληρο συνέδριο, και αυτός είναι ένας ωραίος τρόπος να το ξεπεράσεις.
Τα συμπεράσματα της ημέρας, τουλάχιστον από το δικό μας τραπέζι:
«Δεν τρέμω, γουργουρίζω» – σαν γάτα.
«Προσαρμόσου, αλλιώς χάσου».
Με ενδιέφερε να ακούσω για τις διαφορετικές επιλογές θεραπείας που υπάρχουν. Το δύσκολο με τον Ιδιοπαθή Τρόμο είναι ότι πρόκειται για μια εκφυλιστική νευρολογική πάθηση. Δεν θα βελτιωθεί. Δεν υπάρχει γνωστή θεραπεία. Τα φάρμακα που δίνονται για αυτό χρησιμοποιούνται κυρίως για άλλες παθήσεις, όπως η νόσος του Πάρκινσον, η στηθάγχη, το άγχος και άλλα. Η έρευνα που δείχνει ότι αυτά τα φάρμακα είναι αποτελεσματικά σε ασθενείς με Ιδιοπαθή Τρόμο είναι πολύ αδύναμη και χρονολογείται από τη δεκαετία του 1980. Δεν υπάρχει φάρμακο ειδικά για τον Ιδιοπαθή Τρόμο.
Υπάρχει δυνατότητα χειρουργικής επέμβασης στον εγκέφαλο – είτε μέσω DBS, δηλαδή Εν τω Βάθει Εγκεφαλικής Διέγερσης, που περιλαμβάνει την τοποθέτηση ηλεκτροδίων στον εγκέφαλο, είτε, με λιγότερο επεμβατικό τρόπο, μέσω εστιασμένων υπερήχων. Σε κάθε περίπτωση, και οι δύο επιλογές είναι αρκετά σημαντικές διαδικασίες. Ο δικός μου τρόμος δεν είναι ακόμα ούτε κατά διάνοια αρκετά σοβαρός ώστε να το δικαιολογεί – αλλά για τις πιο σοβαρές περιπτώσεις, τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά.
Αφού τελείωσε το συνέδριο, μπήκα στο αυτοκίνητο και οδήγησα προς το Εδιμβούργο. Στο παρελθόν, το Εδιμβούργο ήταν για μένα κάτι σαν στάση ξεκούρασης – οδηγώντας από το ένα μέρος στο άλλο, σταματούσα στο Εδιμβούργο στον δρόμο για λίγη περιήγηση πριν φύγω αργότερα την ίδια ημέρα. Δεν είχα μείνει ποτέ πραγματικά για πολύ. Αυτή τη φορά θα μείνω στο Εδιμβούργο για 2 βράδια, οπότε είναι μια καλή ευκαιρία να δω σωστά την πόλη.
Το βράδυ οδήγησα στο κέντρο της πόλης για φαγητό, πήγα σε ένα ελληνικό εστιατόριο και έφαγα ένα τεράστιο σουβλάκι! Ήταν πολύ νόστιμο, αλλά ήταν τόσο μεγάλο που δυσκολεύτηκα να το φάω όλο.
Αύριο σκέφτομαι να επισκεφθώ το Εθνικό Μουσείο της Σκωτίας το πρωί. Έπειτα, το απόγευμα, να βγω από την πόλη και να πάω στο Σέλκιρκ, για μια ξενάγηση στο υφαντουργείο της Lochcarron.
Καληνύχτα,
Φ.Χ.
Αυτή η ανάρτηση είναι διαθέσιμη στα:
🏴 Gàidhlig · 🏴 English · 🇩🇪 Deutsch · 🇳🇱 Nederlands · 🇬🇷 Ελληνικά
2 Comments